Zapobieganie
Najlepszym sposobem zapobiegania, aby nie zarazić się ospą wietrzną jest izolacja od chorego oraz ludzi z kręgu jego otoczenia, ponieważ są one szczególnie narażone na zakażenia. Ze względu na łatwość przenoszenia choroby, w wielu krajach wprowadzone zostały szczepionki przeciwko ospie. Jeżeli osoba zdrowa kontaktowała się w bezpośrednim kontakcie z chorym, stosuje się surowicę której zadaniem ma być skuteczne uodpornienie.
Leczenie
Rozwój ospy wietrznej, pomimo swego łagodnego charakteru, jest bardzo denerwujący i uciążliwy. O tym właśnie fakcie przekonali się wszyscy Ci, którzy mają ją już za sobą. Choroba nie jest jakoś specjalnie groźna, jednakże uporczywy świąd może uprzykrzyć choremu życie.
Leczenie ospy polega przede wszystkim na zmniejszaniu swędzenia. Chory powinien jak najwięcej przebywać w łóżku, często zmieniać przepocone ubrania, stosować leki przeciwzapalne oraz przeciwgorączkowe. Wysypkę najlepiej jest smarować odpowiednimi kremami i płynami, z których najbardziej popularny to “Puder Płynny”. Zaleca się, aby mimo wszystko unikać drapania wykwitów skórnych ( choć jest to bardzo trudne).
Powikłania
Powikłania po ospie są bardzo widoczne na skórze. Pozostawiają po sobie liczne blizny, jak również strupki, które się nie goją (niekiedy ropieją, mogą powstawać nieestetyczne owrzodzenia). Bywa, że dochodzi także do zakażenia skóry, a u osób dorosłych może wystąpić zapalenia płuc, jak również różnego rodzaju stany zapalne w organizmie. W rzadkich przypadkach może dojść do zaatakowania pewnych okolic mózgu. U dzieci może się to wiązać z zaburzeniami równowagi.
Żółtaczka typu C czyli wirusowe zapalenie wątroby to groźna choroba przenoszona przez krew oraz drogami płciowymi. Wywołują ją wirusy hepatitis C, które atakują wątrobę, doprowadzając przy tym do poważnych zaburzeń jej funkcji.
Mononukleoza
Około 80% ludzi po 40 roku życia nosi w organizmie wirus Epsteina – Barra (EBV), wywołujący ostrą chorobę zakaźną zwaną mononukleozą. Większość zachorowań na tę dolegliwość zauważa się u dzieci, najczęściej między 5, a 12 rokiem życia, rzadziej występuje w wieku późniejszym, w wieku 15 – 30 lat.