Charakterystyczne wykwity są niestety bardzo swędzące, a ich występowanie rozpoczyna się na początku na głowie i tułowiu. Dalszy rozwój choroby obejmuje całe ciało. W zasadzie, wysypka składa się z małych plamek o czerwonym zabarwieniu, których wielkość przypomina ziarnko soczewicy. Następnie zmieniają się one w swędzące krostki. Krostki nie utrzymują się długo na skórze – zwykle zaczynają przysychać po 24 godzinach, zostawiając po sobie ślady w postaci drobnych blizn. Cechą charakteryzującą tą właśnie chorobę jest to, że gdy jedne krostki zanikają, kolejne ukazuję się znów, tyle że rzutami.
Kolejnym objawem ospy jest niezbyt wysoka gorączka, która czasem w ogóle się nie pojawia. Komplikacje związane z przypadłością nie zdarzają się często, a sama choroba ustępuje zwykle po paru dniach.
Mając na uwadze łagodny charakter choroby, zwykle nie korzysta się ze szczepień do jej uniknięcia. Są jednak tacy, których odporność jest znacznie obniżona. W takich wypadkach podaje się wówczas immunoglobulinę, której działanie wpływa na wirusa wywołującego ospę wietrzną. Najczęściej immunoglobulinę podaje się kobietom ciężarnym, które podczas swojego dotychczasowego życia nie przebyły dotąd ospy wietrznej, jednakże zetknęły się z nią podczas kontaktu z chorym. Taki zabieg ma na celu ochronę płodu przed zarażeniem.
Kiedy już wystąpią pierwsze objawy ospy wietrznej, nie jest konieczne stosowanie intensywniejszego leczenia. Zaleca się jednak zwiększenie środków higienicznych, aby skóra była utrzymana w jak największej czystości. Ma to na celu uniknięcie nadkażeń bakteryjnych, które za pomocą krostek ospowych, mogą atakować skórę chorego.
Żółtaczka typu C czyli wirusowe zapalenie wątroby to groźna choroba przenoszona przez krew oraz drogami płciowymi. Wywołują ją wirusy hepatitis C, które atakują wątrobę, doprowadzając przy tym do poważnych zaburzeń jej funkcji.
Mononukleoza
Około 80% ludzi po 40 roku życia nosi w organizmie wirus Epsteina – Barra (EBV), wywołujący ostrą chorobę zakaźną zwaną mononukleozą. Większość zachorowań na tę dolegliwość zauważa się u dzieci, najczęściej między 5, a 12 rokiem życia, rzadziej występuje w wieku późniejszym, w wieku 15 – 30 lat.